بخوان به نام رهایی! بخوان به نام بلوغ! بخوان به نام صاعقه در التهاب شب!

بخوان به نام ساقه ی امید در پهندشت یأس! بخوان به نام خالق خورشید ، و عشق را به اسم اعظم معشوق ، از پس یلدای بی تنفس دیجور ، نور باران کن.

بخوان نبی گرامی! بخوان رسول عشق و امید! بخوان به نام نامی توحید!

تو که خواندی هرم صدای تو که قندیلهای سکوت را ذوب کرد، آوای مهربان تو که فضای میان زمین و آسمان را عطرآگین نمود ، بوی خوش عشق که ملائک بی تاب را به طواف حرا کشانید ، انبیا انگشت حسرت به دندان گزیدند .

فرشتگان برخی به رضایت بی سابقه ی خدا سجده می بردند، برخی عرق از جبین پیامبر می ستردند ، عده ای گوش به لطافت این معاشقه می سپردند و برخی از آنکه معشوق خداوند را در زمین می دیدند –نه در میان خویش-  خون دل می خوردند.

جبرئیل چه ذوق کرده بود که پیام عاشق و معشوق را بر بال امانت خویش به یکدیگر می رساند .

آری،  تو که خواندی ، آسمانیان ، زمینیان اهل دل را به پایان شب سیاه بشارت دادند ، عرشیان که هلهله می کردند فرشیان را مژده آوردند که " قََدْ جا ئَکم مِنَ اللهِ نورٌ"

خداوند زمین را نور باران کرده است. برخیزید ، خواب را بشکنید و چشمان ظلمت گرفته را سوی نور بگشایید . بیم گمراهی را از کلبه ی دل برانید و ترس از فراز و نشیب ، از چاله و چاه ، از دشت و تپه را جواب کنید .

نگرانی را جارو کنید،  هراس از افتادن را به  گوربسپارید ، بر ظلمت زهرخند بزنید که:  "یَجْعَلْ لََکُم نوراً تِمْشَوُنَ بِه "  فرا راهتان نوری گسترده است ، به مدد او راه بیابید و در پناه او بپویید.

هرکدام که در اعماق دل و شیارهای ذهن خویش خدا را می جستید ، اینک نظاره کنید.

من رآنی فقد رٲی الحق...

هرکه خدا را می جوید ، اورا ببیند ، خدا را در آیینه ی وجود او به تماشا بنشیند .

تو رحمت خداوند را به زمین آوردی و عینیت بخشیدی .

و چرا خوشحال نباشد؟ تو تنها ظرفی بودی که تمامی رحمت زلال و بی منتهای او را در خویش جا دادی . و در آفرینش کدام ظرفی به ظرفیتی اینچنین دست یافته بود؟ " اَلَم نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ". کدام سینه جز سینه ی مبارک تو به وسعت رٲفت الهی گسترده بود؟

مگر مظاهر رحمت خداوند  (پیامبران) کاسه ی صبرشان تا زمانی به لب نمی رسید؟  مگر جاده ی پایمردی و استقامتشان به انتها نمی رفت ؟ مگر پس از سالها خون جگر، لب به نفرین نمی گشودند؟ این چه سینه ایست که انتها ندارد؟ این چه کوه استقامتی است که از جا نمی جنبد؟ این چه اعجوبه ای ، چه معجزه ای ، چه آیت بی همتایی ست که تنش زیر قلوه سنگهای جهالت خرد می شود و در عین حال هدایت دشمنان را از خدا طلب می کند؟

زبانش جز برای دعا نمی گردد ، و لبهایش جز به استغفار برای همه، تکان نمی خورد.

برای آنها که دست در گوش می گریزند چه می خوانی ؟ برای آنها که خود نمی خواهند ٬ازمن طلب هدایت چه میکنی؟

اینان جنبه ی خورشید ندارند، نور نمی فهمند، ظرفیت روشنی در وجودشان نیست. تشعشع آفتاب وجود تو چشمهایشان را کور کرده است. تو باز به دنبالشان چه می دوی؟ اینان از نور ، از روشنی ، از تو می گریزند. جان خویش فدای هدایت نا اهلان مکن ای پیامبر !

پیامبر ! سلام بر توکه وعده های تورا با دستهای لرزان خویش لمس می کنیم. ما فرموده ی تورا که " از شرق کسانی راه را برای ظهور مهدی ( عج) هموار میکنند" از یاد نبرده ایم.

ما آن کلام غیب تورا که " ایرانیان شما را به اسلام می خوانند " فراموش نکرده ایم.

سلام برتو! سلامی به طراوت خونهای جوانانمان و به خلوص مادران داغدارمان.

پیامبر! عزیز خداوند ! معشوق معبود! سلام خدا برتو!

                                                                        سید مهدی شجاعی...

                                                                                                                                                 " اللهم صل علی محمد وآل محمد و عجل فرجهم"